• Bericht van Marcel van Duijn
  • Het is 21 dec 2021. Ik zit te wachten op mijn therapie bij revalidatiecentrum Revant in Goes. 3 x in de week ga ik daar naar toe. Mooi moment om dit stukje te schrijven. Ik maak op dit moment mentaal een git zwarte periode mee. De confrontatie met de werkelijkheid valt me zwaar. Je kunt je als nomaal gezond mens niet voorstellen waar je doorheen gaat. Dat had ik nooit zo erg verwacht. Ik was immers het lachebekje in de kliniek. Het bekende gat waar je invalt wanneer je thuiskomt is inmems groot. Je wordt met alle beperkingen met je neus op de feiten gedrukt. Lichamelijk maak ik goeie stappen. Ik kan al kleine stukjes helemaal zelfstandig lopen en ben ruim 10 min op de loopband geweest. Mijn vrouw is daarin een grote steun en motivator.. ook zij is getroffen nietwaar. 

    Uiteraard volg ik de prestaties van de club. Heel knap hoe het eerste elftal het doet. Ik heb ook met enige regelmaat contact met George of Patrick, voor het nieuwe jaar spreek ik de wens uit om terug te keren als trainer. Ik weet dat ik nog een lange weg heb te gaan maar niets is onmogelijk. Verder wens ik een ieder veel gezondheid toe. Neem van mij aan dat dit het allerbelangrijkste  is. 

    Het is zeer aandoenlijk welk medeleven we vanuit ouddorp hebben gehad. Dit is een grote steun voor ons geweest. We zijn hier zeer dankbaar voor. Een woord van dank aan Leo, die het overnam, en de rest van de staf en club. Dat is heel fijn. Ik ga door met keihard revalideren en hoop in het nieuwe jaar wfb te bezoeken.

    Fijne dagen.

    Marcel